Proces čitanja književnog dela uvek počinje od naslova, a kod Radovana Vlahovića ti naslovi su
po pravilu kreativni, dobro promišljeni i stvaraju određenu književnu predstavu u glavi i pre samog
čitanja dela, najavljujući tako ono što sledi. Vanumnice predstavljaju autorsku neologizaciju, kojom
Radovan Vlahović demonstrira svoju jezičku inventivnost. Poput Laze Kostića, koji je u srpsku poeziju
uveo niz smelih kovanica i semantičkih igara, i Vlahović se poigrava lingvističkim potencijalima jezika,
gradeći sopstveni poetski svet već na nivou naslova. Triptih Vanumnice predstavljaju fantastičnu autorsku
kovanicu, kojom želi da nam kaže da ćemo čitati poezija trenutka, poeziju momenta i poeziju
svakodnevnog, mislima neukrotivog.
Osnovu autorovog pesničkog izraza čini ono poznato uverenje američkog književnika Vilijama Karlos
Vilijamsa da „nema ideja osim u stvarima“ – da poezija treba da polazi od konkretnog, opipljivog i
svakodnevnog predmeta, a ne od apstraktnih pojmova. U Vlahovićevim pesmama upravo su obični
predmeti i prizori centralni motivi. Pesnički jezik oblikovan je ritmom i leksikom svakodnevnog govora,
bez oslanjanja na visoki književni stil. Treća knjiga triptiha, Posle svega, nastavlja narativni tok i
preuzima motive prisutne i u prethodne dve knjige, gradeći ih u složeniju i blago refleksivniju celinu. Iako
su teme i motivi preuzeti iz prethodne dve zbirke triptiha Vanumnice, u ovoj zbirci dominiraju
promišljenije i dublje refleksije o životu, smrti i religiji, posebno istaknute u pesmama Bol, Ubićeš se,
Večeras mi se iznova kazuje, Trenutak i Čovek samo. Pored ovih, na Vlahovićev način osobenih,
egzistencijalnih tema, značajan prostor zauzimaju i ljubavni motivi, sa pesmama poput Samo da ti kažem,
U snu i Letnje veče. Ljubav prema ženi, koja je kroz čitav triptih prisutna, ostaje svuda jednako
neostvarena i nepatetično čežnjiva. Neizostavno je pomenuti i snažnu autoreferencijalnost, prisutnu već u
uvodnoj pesmi, koja – kao i čitav triptih – deli naziv sa samom zbirkom. Autor neposredno govori o sebi i
svom stvaranju (Moj blog, Čitanje, Pesma).
Triptih Vanumnice svojevrsni su nastavak Vlahovićevog zenitističkog izraza, kojim nas poetički
vraća u prve decenije 20. veka. Sa takvim savremenim raritetom smo se već susreli u njegovim
romanima: Evo čoveka, Samaroplavetnilo, Varvarogenije, Noćni razgovori sa sestrom, Dnevnik
virtuelnog zavodnika i Gospodin snevalo; ali i u poeziji: Šta traži Beket u mome krevetu, Soba što noću
svetli i Ja ću se vratiti. Sa Vanumnicama, Vlahović ostaje dosledan sebi i svojim čitaocima.
